|
EK'60 |
EK'64 |
EK'68 |
EK'72 |
EK'76 |
EK'80 |
EK'84 |
EK'88 |
EK'92 |
EK'96 |
EK'00 |
EK-Historie : Spanje 1964
De titelstrijd groeit
Tien jaar na zijn eerste uiteenzetting en vier jaar na een licht tegenvallende première in zijn eigen Frankrijk,
kreeg Henri Delauney in 1964 wat hij al die tijd al wilde: een Europees landentoernooi met aansprekende deelnemers
en een grote publieke belangstelling.
Verbroedering tussen politieke rivalen is een belangrijk item in de sportwereld van de huidige tijd. In
de jaren zestig hadden diverse landen veel meer moeite om de politieke sentimenten overboord te gooien. In 1960 mocht Spanje van
zijn dictator Franco niet tegen de Sovjet-Unie spelen. En ook tijdens de voorronden van het toernooi van 1964 werd het voetbal
lijdend voorwerp van een politiek conflict. Griekenland lootte voor de eerste ronde tegen Albanië, de vijand waarmee het al sinds 1912
in oorlog was. De Grieken vreesden voor hun veiligheid tijdens het uitduel en weigerden te spelen. Terugtrekking, oordeelde de
UEFA, Albanië mocht verder. Ook Nederland haalde de tweede ronde. De ploeg van bondscoach Elek Schwartz rekende zich al rijk,
toen bleek dat slechts het nietige Luxemburg en daarna de amateurs van Denemarken een plaats in de eindronde konden verhinderen. De
spelers uit het Groothertogdom profiteerden van Oranje's laatdunkendheid. Via een 1-1 en een 2-1 overwinning, nota bene in De Kuip, werd
de Nederlandse arrogantie afgestraft.
In tegenstelling tot Oranje behoorde Spanje en de Sovjet-Unie wèl tot de wereldtop. De titelverdedigers it Oost-Euroa, die ten
koste van Italië en Zweden de eindronde hadden bereikt, traden in de halve finale aan tegen Denemarken. De gelouterde Sovjets wonnen in Barcelona
simpel. Gastland Spanje, dat Roemenië, Noord-Ierland en Ierland had verslagen, speelde in de halve eindstrijd tegen Hongarije. In
een halfvol Estádio Santiago Bernabéu, dat destijds nog zo'm 120 duizend toeschouwers kon herbergen, botsten voor het eerst sinds 38 jaar weer de karakteristieke
speelstijlen van beide landen op elkaar. Het snelle en doelgerichte aanvalsspel van de Spanjaarden tegen het met breedte- en crosspasses verweven voorzichtigere voetbal
van de Hongaren. Spanje nam vlak voor rust de leiding via Barcelona speler Jesus Pereda, maar de gelijkmaker van Bene in de slotfase maakte een verlenging noodzakelijk. Vanaf de tribune zag generaal
Franco hoe Amancio zijn land naar de finale schoot.
In de eindstrijd toonde de Sovjet-Unie veel respect voor de thuisploeg. Met een aanvaller
minder en een vferdediger extra was dat wel duidelijk. Veel leek die omzetting niet te helpen, want al na zes minuten leidde
een persoonlijke fout de 1-0 voorsprong voor Spanje in via opnieuw Pereda. De total extase onder de 120 duizend toeschouwers in Madrid was nog maar net
ingetreden, toen Khusainov de gasten weer op gelijke hoogte bracht. In het saaie uurtje dat volgde wist de legendarische Sovjet-doelman Lev Yashin opnieuw een stempel
te drukken op een finale. Zijn verdedigers lieten echter naarmate de wedstrijd vorderde steeds meer steken vallen. De Spaanse aanvaller Marcelino wist er val voor tijd een
af te straffen. De eerste nederlaag van de Sovjet-Unie was een feit. Franco kon tevreden zijn.
|
|
Cheap Reseller Hosting 
