|
EK'60 |
EK'64 |
EK'68 |
EK'72 |
EK'76 |
EK'80 |
EK'84 |
EK'88 |
EK'92 |
EK'96 |
EK'00 |
EK-Historie : Italië 1980
Oud en nieuw
Het Nederlands elftal was opnieuw niet in staat een goede prestatie op een mondiaal toernooi navolging te geven. Nadat het in 1978 in Argentinië - evenals vier jaar eerder in West-Duistland - de WK-finale had verloren van het gastland, kwam Oranje in Italië niet door de eerste ronde. Het was het begin van magere jaren. Tot het EK in 1988 wist Nederland zich niet meer te plaatsen voor een groot toernooi.
In 1980 werd voor de tweede keer in de historie de organisatie van het EK rigoreus veranderd. Het gastland (Italië) werd van tevoren aangewezen en was direct geplaatst voor de eindronde, die bovendien werd uitgebreid. Acht landen, verdeeld in twee poules, gingen strijden om een finaleplaats. De runners-up mochten spelen om het brons. Wat opviel was de geringe publieke belangstelling. De wedstrijden van Italië werden goed bezocht, maar het openingsduel tussen West-Duitsland en Tsjechoslowakije, een herhaling van de finale van 1976, trok slechts vijftienduizend toeschouwers. Ditmaal wonnen de Duitsers (1-0).
Nederland, dat de eindronde op legendarische wijze had bereikt door in Oost-Duitsland na een 2-0 achterstand met 2-3 te winnen, begon matig. In Napels tegen het verrassende Griekenland had de ploeg van bondscoach Jan Zwartkruis na rust een strafschop (Kees Kist) nodig voor de 1-0 zege. Het bleek wel een voorteken. West-Duitsland was sterker dan de 3-2 eindstand doet vermoeden. Na drie goals van Klaus Allofs kwamen pas in de slotfase de Oranje-treffers: een penalty van Johnny Rep na een overtreding van de debutant Lothar Matthäus (!) en een afstandsschot van Willy van de Kerkhof. Winst op Tsjechoslowakije had Oranje nog in de troostfinale kunnen brengen, maar in Milaan kwam het niet verder dan 1-1 (opnieuw Kist).
België deed het stukken beter. De ploeg van Guy Thys bereikte het EK zonder te verliezen van Portugal, Oostenrijk, Schotland en Noorwegen. Die status behielden de Rode Duivels op de eindronde. Na 1-1 tegen Engeland en 2-1 winst op Spanje volstond tegen Italië een gelijkspel voor de finale. Het gastland was favoriet, maar bleek machteloos tegen de hechte Belgische defensie: 0-0. In de strijd om het brons verloren de Italianen ook nog na strafschoppen van Tsjechoslowakije.
West-Duitsland had met een 0-0 tegen Griekenland de eindstrijd bereikt. De talenten Bernd Schuster (20) en Hans-Peter Briegel (24), die al blij waren dat bondscoach Jupp Derwall hen had opgeroepen, kregen een belangrijke rol naarmate het toernooi vorderde. Stilist Schuster, die later in eigen land werd verketterd en uitweek naar Spanje, zorgden samen met Hansi Müller voor de creatieve impulsen. Ex-tienkamper Briegel knapte het vuile werk voor hen op. Hij viel in de finale uit met een blessure. De balans was direct weg en via een onterechte penalty - François van der Elst werd buiten de zestienmeter gevloerd - slaagde België erin langszij te komen. De vroege 1-0 van Horst Hrubesch was weggepoetst. De Hamburger SV-spits met het enorme voorhoofd, thans assistent-bondscoach, kopte de Duitsers echter vlak voor tijd naar hun tweede Europese titel.
|
|
Cheap Reseller Hosting 
