|
EK'60 |
EK'64 |
EK'68 |
EK'72 |
EK'76 |
EK'80 |
EK'84 |
EK'88 |
EK'92 |
EK'96 |
EK'00 |
EK-Historie : Frankrijk 1984
Nieuwe zonnekoning
De wedstrijden tijdens EK-eindronden stonden jarenlang vaak in het teken van niet-verliezen. Het toernooi van 1984 maakte een einde aan deze traditie. Onder meer doordat de defensief spelende landen, waaronder wereldkampioen Italië, er in Frankrijk niet bij waren. Voor hen in de plaats verschenen de avonturiers uit Denemarken, de pleziervoetballers van het gastland, en de Portugese techneuten. Samen met Spanje bereikten deze landen promptde halve finale, die na een eenmalige absentie terugkeerde op het programma. De wens was afkomstig van de acht deelnemers, evenals het voorstel de troostfinale af te schaffen.
Oranje ontbrak eveneens. Het had twee jaar eerder het WK in Spanje gemist door een 2-0 nederlaag in Parijs, nu blokkeerden de Spanjaarden de weg naar Frankrijk. Dat gebeurde op dramatische en omstreden wijze. Oranje begon zwak, maar na zeges op Ierland (2-3, na 2-0 bij rust), Spanje (2-1) en Malta (5-0) leek plaatsing een feit. Vier dagen later moest Spanje tegen Malta met elf doelpunten verschil winnen om Frankrijk te halen. Terwijl bondscoach Kees Rijvers met een gerust hart zat te kaarten bij de buren en half nederland zich op het andere tv-net vermaakte met de live-registratie van De Mythe van Freek de Jonge, gebeurde het 'onmogelijke'. Spanje stond halverwege pas met 3-1 voor, maar na rust werd het Maltezer verzet plotseling wel erg tam en stak ook de Turkse arbiter wat handjes toe. De teller stopte op 12-1 ... Omkoping, riep Oranje, maar bewezen werdt het nooit.
Extra zuur voor Nederland was dat Spanje een halfjaar later zelfs de finale gebruikte. In de groepsfase had het team van bondscoach Miguel Muñoz al gestunt door titelverdediger West-Duitsland in de slotminuut uit te schakelen (1-0). Ook Portugal ging door, na een zege op Roemenië. In de andere groep plaatsten Frankrijk en Denemarken zich ten koste van België en Joegoslavië. De Denen hadden in de voorronden al verbaasd door Engeland uit te schakelen via onder meer een 0-1 zege op het destrijds 'onneembare' Wembley.
De duels in de halve finale, Frankrijk-Portugal en Spanje-Denemarken, vormden een reclamespot voor het Europese voetbal. Opnieuw waren verlengingen noodzakelijk, maar waar dat in het verleden vaak kwam door gebrek aan lef, groeide vooral de eerste wedstrijd in Marseille uit tot een legendarische thriller. Na 120 minuten spetterend spel moesten de Portugezen, die in de verlenging nog op 1-2 waren gekomen, toch buigen. Omdat Frankrijk nu eenmaal Michel Platini had. In de voorlaatste minuut maakte hij een einde aan de Portugese illusies: 3-2. Ook Spanje en Denemarken zorgden voor vuurwerk. Het niveau was lager dan de dag ervoor, maar de strijd en passie compenseerden veel. Het gelijkspel (1-1) was ook in Lyon een juiste afspiegeling. Na strafschoppen (de Deense uitblinker Preben Elkjaer-Larsen miste als enige) won Spanje.
In de finale bracht wederom Platini duidelijkheid. Het boegbeeld van Les Bleus, onder leiding van bondscoach Michel Hidalgo, krulde kort na rust een van zijn karakteristieke vrije trappen achter de blunderende Spaanse doelman Luis Arconada. Het was zijn negende treffer in vijf duels, een ongekend EK-moyenne. Bruno Bellone zorgde vlak voor tijd voor de 2-0 eindstand, maar Platini werd de tweede zonnekoning van Frankrijk.
|
|